Het S-woord

Ik zie mezelf nog zitten. Rotterdam-Zuid. In een ouderkamer. Een tafel met 10 vrouwen, 8 nationaliteiten. Voertaal: Nederlands, aangelengd met een vleugje Engels. Onderwerp van gesprek: sex voor het huwelijk, drugs, opvoeden in Nederland, alcoholgebruik, straffen en belonen, ouderschap in je cultuur van herkomst. Je kunt het zo gek niet bedenken of het kwam ter tafel. Een bruisende discussie…. Tot het moment dat het woord slaan valt.

Het wordt stil aan tafel. Iedereen hield haast onzichtbaar maar voelbaar de adem in. Ogen op mij gericht. “Wat zou zij er van denken?” lees ik in hun ogen. Ik grijp de stilte aan om te zeggen dat slaan de meest gebruikte opvoedingsmaatregel ter wereld is. Waarop een moeder van 5 kinderen haar hart lucht: “Ik ben zelf opgevoed met flink wat slaag. Nooit om pijn te doen of te vernederen, maar als maatregel om een grens te stellen. Een situatie tot stilstand te brengen. Dat was tenminste duidelijk. Het heeft mij zoveel goed gedaan. Ik dank mijn ouders dat ze mij zo hebben opgevoed, want ik weet nu wat grenzen zijn. En waar de speelruimte is. Overigens, ik voed mijn kinderen ook zo op. Het werkt gewoon”.

Weer een stilte. Ditmaal iets korter. Ik leg uit dat slaan in Nederland verboden is bij wet. “Er mag zoveel niet in Nederland”, valt haar buurvrouw bij. Dat wordt door meer ouders als lastig ervaren. We vervolgen het gesprek met de alternatieven voor slaan. Wat zou je nog meer kunnen doen als je een grens wil trekken? Ideeën genoeg bij de andere ouders. De moeder in kwestie luistert aandachtig.

Ondertussen maalt in mijn hoofd de gedachte dat deze openhartige vrouw haar kinderen slaat. Moet ik er iets mee? Formeel moet ik het melden. Maar ik hou me vast aan haar intentie: niet om pijn te doen of te vernederen. Maar om een grens te trekken. En de gedachte dat je een eeuwenoude traditie niet met één OpvoedParty om kan buigen, maar dat ze wel nieuwe inzichten heeft opgedaan. Het gesprek erover is in ieder geval geopend en het contact met deze moeder niet is verbroken.

Naderhand vertrouwt ze me toe: “Fijn dat ik een keer kon praten over mijn manier van opvoeden zonder dat ik daarmee gelijk wordt veroordeeld”. Ik haal weer opgelucht adem.

Reactie

Laat ons zien dat u geen robot bent: (verplicht)