De kracht van hardop denken

Deze week kreeg ik een vraag van een ambassadeur, werkzaam in de kinderopvang bij SmallSteps Amsterdam. Haar werkgever wil de OpvoedParty drie keer per jaar aanbieden voor alle locaties. Het staat in de jaarkalender, zodat ouders er van op de hoogte zijn en pedagogisch medewerkers & coaches het ook echt gaan doen. De OpvoedParty dient als een extra service naar ouders en om de ouderbetrokkenheid te vergroten. Zij vertelde me  dat haar eerste OpvoedParty heel succesvol was verlopen, ze had echt genoten. En de ouders ook. Alles klopte. Bij de tweede liep het iets anders.

Haar vraag: Aan het eind van de avond, toen ik ouders vroeg hoe ze de avond ervaren hadden kreeg ik o.a.  terug dat ze hadden verwacht dat ze adviezen betreft het opvoeden van mij zouden krijgen. Ik vind dit wel een lastig punt. Wat vind jij hiervan?

Het is niet gek deze vraag. Nog niet alle ouders in Nederland weten wat een OpvoedParty is. En dus hebben ze soms geen idee wat ze kunnen verwachten. Als een ambassadeur hardop denkt kunnen er soms wonderen gebeuren….

Het begint bij een goede uitnodiging, waarin duidelijk wordt uitgelegd wat de bedoeling is. We hebben samen de uitnodiging goed doorgelezen. We konden wat kleine aanpassingen doen, waardoor ouders mogelijk minder snel op het verkeerde spoor gezet worden. Super belangrijk om helder te formuleren wat ouders kunnen verwachten en wat het doel van de avond is.

Vervolgens zijn we gaan kijken naar haar eigen rol. Het is essentieel dat zij zichzelf ontslaat van haar rol als pedagogisch coach. Hoe je dat doet op een manier die bij jou past, is voor iedereen anders. En voor elke groep anders. We hebben gekeken welke woorden passen bij deze groep en die haar ook goed liggen.

Volgende stap:  wat vertel je in je introductie? Hoe maak je contact met een groep die niet vanzelfsprekend deelt en jou hoopvol aankijkt voor het verlossende antwoord. Alles hangt samen met verwachtingsmanagement. We hebben haar introductie nog eens onder de loep genomen. Belangrijk is dat een ambassadeur kijkt of alle deelnemers akkoord kunnen gaan met het voorgestelde programma. En of de verwachtingen voor iedereen helder zijn. Zo niet, dan zijn ze vrij om naar huis te gaan (wat ik overigens nog nooit heb meegemaakt).

De groep voelde wat stug en stijfjes aan bij de start. Tijdens de avond merkte ze dat ouders het lastig vonden om de kaartjes “om te denken” naar hun eigen situatie. Ze bleven hangen in:  “Er staat op dit kaartje mijn kind van 6 maar ik heb geen kind van 6”. Een lastig dilemma voor de ambassadeur. Ze begon harder te werken om de groep te activeren, met teleurstellend resultaat. We hebben wat mogelijke zinnen bedacht die ze in zo’n geval wél kan zeggen.

Maar het keerpunt kwam toen ze na drie kwartier hardop begon te denken: “Ik heb het gevoel dat we wel uitgepraat zijn. Zullen we stoppen? Of even een bakkie koffie met wat lekkers en weer door?” Guess what? De groep wilde helemaal niet stoppen! En als donderslag bij heldere hemel kwam de vaart er weer in. Betrokken ouders die blijkbaar wat koudwatervrees hadden maar eenmaal door het vriespunt heen, toch ontdooiden.

Moraal van dit verhaal?

Opvoedingsondersteuning is maatwerk. Geen groep is hetzelfde. Een OpvoedParty verloopt altijd anders dan je denkt (en gaat om die reden nooit vervelen). Bij twijfel altijd hardop denken. En geen vraag is gek of onbelangrijk.

 

 

Reactie

Laat ons zien dat u geen robot bent: (verplicht)